บันทึกนี้ต้องการยกม่านแห่งการลืมเลือนที่กาลเวลาปกคลุมทับทุกสิ่งขึ้นเสียบ้าง เพื่อรำลึกถึงสถานที่ที่หายไปแล้ว ผู้คนที่ทำให้สิ่งเหล่านั้นเป็นไปได้ และยุคสมัยที่เบอร์ลินกำลังตื่นตัว — หยาบกร้าน แต่เต็มไปด้วยการด้นสด และความเป็นไปได้ที่ไม่มีใครคาดฝัน
ในขณะเดียวกัน นี่คือการแสดงความขอบคุณต่อแขกผู้มาเยือนที่ภักดีต่อเรามาหลายทศวรรษ ต่อมิตรสหายและผู้สนับสนุน ต่อทุกคนในแวดวงการเมืองและสาธารณะที่ให้ความช่วยเหลือ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือต่อพนักงานและพ่อครัวจากประเทศไทย ที่หากปราศจากความขยันขันแข็งและฝีมือของพวกเขา
เรื่องราวนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้นได้